Category Archives: Media

‘MeToo’ discussie nog lang niet voorbij! Ik dacht nergens last van te hebben…

Je kunt geen blad of krant openslaan,0. selfie of er wordt weer een hoofdstuk toegevoegd aan de discussie. Soms denk ik: ‘nee niet weer’, of , ‘die ook al’… Vrouwen hebben het er vaak over. ‘Nee hoor, er is mij nooit iets overkomen’, sprak ik laatst zelfverzekerd… om er direct aan toe te voegen; ‘behalve die ene keer dan, of die keer dat…’. Het begon mij langzamerhand te dagen. Er is mij met regelmaat wel wat overkomen, nooit zo heel erg, maar toch…. Vreemd eigenlijk, dat ik het allemaal zo gewoon vond, dat ik er niet lang bij stil stond.

Het begon onschuldig met een buurjongetje dat me opsloot en wilde voelen en zien hoe ik ‘van onderen’ was. Ik reageerde als 7 jarige verontwaardigd met het feit dat hij toch zeker zelf een zusje had. Gelukkig kwam net zijn vader thuis die me, onwetend, bevrijdde. Daarna een huisarts die mijn pijnlijke buik wilde onderzoeken door mij staande beet te pakken, zijn armen om mij heen te slaan voor mijn buik en prompt de zijne en zijn piemel tegen mijn billen aandrukte. Ik was verbijsterd en durfde niets te zeggen. Veel later is hij veroordeeld, ik was dus niet de enige. Dan, al die mannen die zich jarenlang in de volle tram of bus tegen mij aanschurkten. Eentje durfde ik pas na maanden met een wanhopige, ferme trap, van een naaldhak, uit te schakelen. Ik heb hem niet meer gezien. Verder een collega die mij, net 17, tijdens een vakantiebaantje moest inwerken en zijn hand steeds hoger onder mijn rok liet glijden. Mijn rode hoofd en angstige blikken deed een andere collega ingrijpen. En dan die keer dat ik in de Bijlmer op een avond door zo’n man of zes (?) onverwacht omringd werd en door twee vastgegrepen. Waarop ik stante pede zo ontzettend kwaad werd, wild om mij heen sloeg, en het hard schreeuwend op een lopen zette. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik niet zo hard had kunnen rennen. Daarna liep ik er jarenlang nooit meer rustig over straat. Altijd met gespitste oren, altijd op mijn hoede. Bij een vermoeden van onraad begon ik enthousiast te zwaaien naar een denkbeeldig iemand die op mij wachtte. Ik stapte bovendien nooit meer met een onbekende man in de lift.

Oh ja, die twee collega’s die mij opsloten in het kopieerhok. Het jurkje dat met strikjes sloot zouden zij wel even uittrekken. Ik reageerde van buiten kalm en koel, van binnen was ik doodsbang. Na een aantal benauwde ogenblikken lieten ze me gaan. Ik wist en weet nog steeds niet of het grappig bedoeld was. Een collega op een beursvloer die steeds opdringeriger werd. En valse opmerkingen maakte tegen en over mij, nadat ik hem had afgewezen.  Ik bleef afstandelijk. Maanden later is hij ontslagen, er waren meer akkefietjes. Ook was er nog een arts die zich spontaan als minnaar aanbood, ik deed alsof ik het niet gehoord had. En een zakenrelatie die me tijdens een congres afsnauwde, nadat ik zei niet op zijn avances te willen ingaan:  ‘je bent ook een ijskoude arrogante trut’….  Dat vond ik lachwekkend. Gek, nu ik het op een rijtje zet, ben ik zelf verbaasd. Ik was het kennelijk normaal gaan vinden. Het kwam niet in me op erover te klagen. Het hoorde kennelijk bij het vrouw-zijn. En er zijn natuurlijk ook heel veel leuke, wel respectvolle, lieve mannen.

Eenmaal manager van een eigen onderneming werd het rustiger. Zijn mannen bang voor (zelfverzekerde) vrouwen met macht? Ineens durven ze niets meer. Ook niet een gewone, gezellige, uitnodiging voor een borrel na een belangrijke meeting. Wel, zag ik na een lezing op een evaluatieformulier genoteerd staan: ‘goed verhaal, maar je zal er maar mee getrouwd zijn…’  Ook hoorde ik een afgunstige giftig uitgesproken opmerking van een zakenrelatie,  die me uit jaloezie al eens eerder onderuit wilde halen tijdens een congres: ‘die dure auto is zeker van je man…”  Niks seksueels maar toch onprettig. Ik moet ophouden nu, want er blijven mij meer voorvallen te binnen schieten. Overigens heb ik als manager nooit een smakelijke man ‘in het nauw’ gedreven, het kwam eenvoudig niet in me op.

Complimenten krijgen vind ik nog steeds leuk. Nu ik ouder word, nog leuker… Twee weken terug op een zonnige ochtend, droeg ik een heerlijk zomerjurkje (lengte over de knie), toen er op de parkeerplaats een bestelbusje stopte met een man van een jaar of veertig. ‘Mevrouw’, ik keek op, ‘ ik moet u even zeggen dat u er adembenemend uitziet’. De ‘tone of voice’ was joviaal. Ik was blij met het compliment. Goh, dacht ik, dapper van hem, zich niet te laten afschrikken door een eventuele MeToo discussie.  Ik heb hem hartelijk bedankt en een fijne dag toegewenst. Mannen, die ons een (mooie) vrouw laten voelen, heerlijk, toch? Die zelfde dag kreeg ik in het centrum op straat nog twee complimenten, zowel van een jonge vrouw als een jonge man. Dat jurkje wordt mijn favoriet deze zomer!

Wat ik ook nog kwijt wil.  Ooit had ik collegaatjes -in de reclamewereld, ‘Mad Man’ was er niks bij- die zich heel bewust en strategisch via het bed een machtiger functie probeerden te verwerven, …echt! En had ik geraffineerde vriendinnen die zich avonden lang met etentjes, drankjes en sigaretten, lieten verwennen met de suggestie van meer, om de heren daarna keihard te laten vallen…. Ik vond dat toen al niet kunnen! Deze vrouwen, het zogenaamde zwakke geslacht, oefenden daarbij toch ook een soort van macht uit! Vind je het gek dat mannen er soms ook niks meer van snappen en er vreemde gedragingen op nahouden. Soms vond ik ze oliedom, die mannen, dat ze er zo makkelijk intrapten…

Natuurlijk. Alles wat ons vrouwen in een benarde situatie brengt waarbij macht, kracht, dreiging en/of overmeestering aan te pas komt, kan absoluut niet. Nooit! Ik hoop wel dat we elkaar ergens weer in een normalere man/vrouw verhouding met liefde en complimenten over en weer kunnen vinden. Daarbij moet een beetje flirten kunnen. Kijk maar naar het dierenrijk, hoe moet het anders?

 

nb Volgende week een artikel over lingerie en een simpele oplossing voor die vervelende bh bandjes. Abonneer je gratis rechtsboven en je blijft vanzelf op de hoogte.

Diversiteit in huidskleur en kledingmaat, trending topic!

2.donkerevrouwen (2)Het onderwerp ‘winterjassen’ moet maar even wachten. Het begint mij een beetje te irriteren; het houdt niet op. Alle modebladen en overige media buitelen de laatste tijd over elkaar heen om ons in verontschuldigende artikelen duidelijk te maken dat ze wel degelijk meer vrouwelijke modellen met een andere huidskleur dan een (spier)witte willen laten zien. Ineens is het een trending topic geworden. De covers van de bladen laten plots mooie donkere vrouwen zien. Voorheen kwam dat weinig voor. Het lijkt ineens tot iedere moderedacteur door te dringen dat diversiteit de norm is, of wordt? Feitelijk is het heel simpel, want wie koopt de kleding? De klant is niet alleen maar wit, waar ook ter wereld zijn er gelukkig steeds meer kapitaal draagkrachtige ‘getinte’ vrouwen waar rekening mee gehouden moet worden. De mode industrie voorheen een (super)wit bolwerk, realiseert zich eensklaps dat ze zich wel moeten aanpassen. In beeld en in de gekozen modellen die hun ontwerpen presenteren. Een mode industrie die eigenlijk innovatief en vooruitstrevend zou moeten zijn bleek behoorlijk conservatief!

IMG_0801 (3)Ik heb vriendinnen in alle kleuren van de regenboog, altijd gehad ook. (Kijk maar onder het kopje ‘fabulous women’) Als Amsterdamse kom je misschien eerder in aanraking met vrouwen uit andere culturen. Maar het gekke is wel dat het mijzelf ook niet was opgevallen dat we onze kleurrijke multiculturele maatschappij niet terug zagen in modefoto’s of andere media. Zo gewend was ook ik aan de blanke modelletjes met witte snoetjes. Het zogenaamde schoonheidsideaal, dat trouwens iedere (!) vrouw, van welke nationaliteit ook, voorgespiegeld krijgt; liefst lang, superslank, mooi lang haar, vaak blond. Aan dit Europese schoonheidsideaal kan bijna geen enkele vrouw voldoen. Dit ideaal is ook een statussymbool. Als je er zo uit ziet ben je in de ogen van anderen; mooi, rijk en succesvol. Japanse en Chinese vrouwen willen Westerse ogen. Andere vrouwen met een getinte huid willen zo blank mogelijk lijken en straighten hun haar om te voldoen aan dit schoonheidsideaal. Het omgekeerde is overigens ook eens mode geweest, ik heb een afro kapsel gehad, oeps. (zie de oude foto) En vond dat wel makkelijk. ‘s Morgens zo onder de douche, daarna kammen met een afro kam en ik had ook zo’n ronde bol kroeskrulletjes. Het was alleen super slecht voor mijn haar, dat brak af. Straighten lijkt me ook niet goed voor het haar, misschien is zo’n krullenbos niet makkelijk in onderhoud, maar ik vind het prachtig.

Nog iets waar de mode industrie aan moet wennen en werken! Onze maten! Door de eeuwen heen wisselt het schoonheidsideaal van ronduit vlezig en mollig naar het ‘broodmagere’ van nu. Ook hier moet de mode industrie zich wel aanpassen. We streven naar slank, en dan heb ik het niet over die wandelende modellen kapstokjes zonder persoonlijkheid. Ze lijken immers allemaal op elkaar. De werkelijkheid ziet er echter heel anders uit. Veel te zwaar is ongezond. We worden niet voor niets voortdurend met voedingsadviezen om de oren geslagen. Maar als je naar de meest verkochte kledingmaat kijkt is een normale gemiddelde maat 40-42. Een maat waar veel vrouwen dolblij mee zouden zijn. Daarover las ik een interessant artikel in het magazine van de Volkskrant van 2 september, geschreven door Loes Reijmer, hoe we qua maten bedonderd worden. Wat ik al vermoedde trouwens; ik bleek een maat 34 te hebben in de winkel. Ik geloofde er niets van. Hoewel ik als onlangs geworden weduwe wel op mijn gewicht moet letten om niet te licht te worden. (Te dun? Als 50plusser wil je dat niet, je krijgt ingevallen wangen, billen en borsten worden kleiner, als je wat ouder bent kun je beter wat gevulder zijn.) Wat blijkt, de industrie past gewoon de maatvoering aan om vrouwen zich gelukkig te laten voelen, zodat ze eerder kopen, want daar gaat het natuurlijk allemaal om. Het is ook lastig dat over de hele wereld verschillende merken een zelfde maatvoering zouden moeten hebben. Want vrouwen verschillen nogal van figuur. Zet een Thaise maar eens naast een Nederlandse, of een Zweedse, of een Spaanse vrouw. Het wordt in ieder geval tijd dat de mode industrie een normale, echte, vrouw laat zien. Een enkele keer gebeurt dat, een model met maat 40 (…) Dat wordt dan wel als heel apart gezien, als bijzonder, en uitvoerig besproken, ‘normaal’ is het toch nog steeds niet, nee dat klopt…

En dan de beauty industrie en modellen t.o.v. de leeftijd. Een kledingstuk op een jonge frisse vrouw verkoopt beter, net zoals crème op een foto van een jong, glad, huidje. Aan de andere kant weten wij dat we aan dat beeld toch niet (meer) kunnen voldoen. Wenden we ons af? Kijken we er niet meer naar? Wat doen wij eigenlijk op onze leeftijd? Halen we onze schouders op? Of geloven we steeds vaker dat we met alle middelen, crèmes of met behulp van de plastische chirurgie we er jong(er) kunnen blijven uitzien. Schoonheid is een maakbare schoonheid geworden, als je genoeg geld hebt, lijkt het. Ik vind dat we veel aan onszelf mogen doen als we er gelukkig van worden. Maar ik vind ook dat de industrie wel wat realistischer mag worden. En bij het te verkopen product een qua leeftijd bijpassend model moet kiezen, wel een mooie vrouw, maar niet persé de jongste, vooral als het gaat om een product dat de huidveroudering moet tegengaan. Wij, oudere vrouwen hebben bovendien gemiddeld genomen meer geld te besteden notabene! Dan willen wij ons ook persoonlijk aangesproken voelen, toch? Wat meer realiteit kan geen kwaad, …ook al is het reclame(!) De marketeers zouden zich wel wat meer met ons mogen bezighouden!

Op de cover van het september nummer van Harper’s Bazaar staat : ‘Diversiteit is het nieuwe normaal’. Nu ben ik wel een fan van het blad, …ik houd ze er aan. In ieder geval hebben ze een ‘fabulous at every age’ pagina die laat zien hoe we er als 50 of 60 plusser uit kunnen zien. Dit keer sta ik volledig achter de 60plus pagina; vooral warme tinten, de nieuwe modekleuren.

Ben dus benieuwd of er echt iets gaat veranderen. Of we qua huidskleur, leeftijd, en maat echt meer diversiteit gaan zien in alle media. Of dat deze trend van voorbijgaande aard is… Ik heb helaas de middelen niet om het te veranderen. Het enige wat ik kan doen is laten zien hoe ik er zelf of een andere 50plus vrouw uitzie! Op kleur heb ik nooit gelet. Vooral om te laten zien dat we er allemaal in alle opzichten toe doen! Heb jij hier een mening over? Vertel het!

 nb. Volgende week de nieuwste jassen, binnenkort meer informatie over de Sieraad Art Fair, Meesterlijk Design en Ambacht, en welke laarzen en schoenen dragen we deze winter…Rechtsboven kan jij je gratis abonneren.

 

Met 32 graden is het te warm voor de beloofde winterjassen, toch?

IMG_2542 (2)Met 32 graden is het te warm voor het beloofde artikel over winterjassen, dus eerst iets heel anders…  (Op de foto: wat moet je aan met deze warmte, een kleurenprint maakt dikker, maar deze Karen M, gescoord in de sale is een heerlijke zomerse jurk, en dat in half september)

In de Volkskrant verscheen onlangs een artikel naar mijn hart van Els Rozenbroek. 50Plussers in de media worden doorgaans neergezet als ‘grijze’ echtparen. In het echt hebben ze het veel te druk met tinderen, werken, shoppen, festivals bezoeken…., aldus Els. (Louise: Tinderen? Eh…) Als je jong bent vind je iemand van 50 oud, schrijft ze, maar als je zelf 50 bent voel je je jong. Marketeers, adverteerders, ondernemers, tv bazen, hoofdredacteuren zetten 50plussers verkeerd neer. Vaak met foto’s van een bejaard echtpaar in vormeloze regenjassen. Ouderen zijn nog nooit zo gezond geweest, zowel lichamelijk als geestelijk. Maar saai en lelijk denkt de beeldredacteur en hoppa Mien en Henk worden uit het archief gehaald. Het stomme is, schrijft Els, dat ze bij een vijftiger zelf ook denkt aan C&A, M&S mode en niet aan Dries van Noten of Net a Porter (Louise; aan bijzondere mooie mode)  Ze schrijft: ‘vijftigers zijn de laatste decennia radicaal veranderd. We trouwen, scheiden, werken, beginnen start –ups, daten, er zijn zelfs vrouwen die nog besluiten een kind te krijgen’. (Louise: dat laatste lijkt me niet verstandig…)

Ze haalt er een Franse socioloog bij die korte metten maakt met alle clichés die bestaan over senioren, hij beweert dat we midden in een sociale revolutie zitten. In Frankrijk wonen al meer 60 plussers dan mensen onder de 20. En Els schrijft, ook ik heb dat gelezen, dat in 2019 meer dan de helft van onze bevolking ouder is dan 50!!! Maar in de media draait het nog steeds om jonge mensen, zelfs in een blad als de Libelle, dat gelezen wordt door 50plus vrouwen, zijn de gefotografeerde vrouwen jong.  Els maakt zich druk over dat beeld, net als ik. Want wie geeft het geld uit? Meer dan de helft van de consumentenuitgaven wordt door ons gedaan. Kortom, ik vecht al jaren tegen het beeld dat we boven de 50 saai en lelijk zouden zijn. Een heel enkele keer zien we een celebrity van boven de 50 mooi geportretteerd. Maar dat is een uitzondering. Nog steeds. Verder tellen we niet mee. Kan het me schelen? Ja en nog eens Ja. We worden steeds ouder en om dan nu al weggezet te worden als grijze ‘nietsnut’ vind ik op zijn zachtst gezegd niet leuk

Er was een reactie (van een man) op het artikel van Els, dat buiten de grote steden 50plussers er wel degelijk oud en grijs uitzien en zich zo gedragen. Is dat zo? Mijn lezeressen in ieder geval niet! En door internet, social media, tv, en de bladen, weten we toch allemaal wat er waar te koop en gaande  is? Natuurlijk er zijn vrouwen (en mannen) die het niet meer de moeite waard vinden om energie te steken in hun uiterlijk en interessante activiteiten, zo jammer. Maar misschien deden ze dat onder de 50 ook al niet… Jammer, want als je er verzorgd uitziet en door je interesses een bredere kijk hebt op de wereld, word je positiever benaderd, beter behandeld en krijg je eerder de baan die je wilt. En zoals ik in mijn allereerste artikel op deze blog schreef; als 50plusser  ‘moet’ je nog zoveel jaar, gemiddeld misschien zo’n 30 jaar, dat is toch wel de moeite waard om er iets van te maken, toch? Daarom;

Mocht je nog een ‘uitje’ of uitdaging zoeken?  Bezoek in Amsterdam op 25 september de Amsterdam Traditional Jewelry & Textiles Fair (www.amsterdamjewelryfair.nl) in de ‘kerk’ de Duif. (5 euro p.p.) Een cursus tekenen door het Rijksmuseum georganiseerd op de zaterdagmorgen https://www.rijksmuseum.nl/nl/nu-in-het-museum/workshops-en-cursussen/workshop-modeltekenen VF_GispenWat denk je van een schrijfcursus in de winter?  Of bekijk nu de Gispen buismeubelen en lampen in het Boijmans in Rotterdam (www.boijmans.nl)

Volgende week wordt het slechter weer dus dan laat ik de winterjassen zien. Abonneer je rechtsboven, je kunt je daar ook weer afmelden, het is gratis en je blijft automatisch op de hoogte.

Krijgen vrouwen een laag zelfbeeld door de modeontwerpers?

appel centimer royaltyfreeEven tussendoor voordat ik weer verder schrijf over de wintermode, iets waar ik over pieker… Ik  luisterde in de auto naar radio 1, een programma over mode en een te laag gewicht. Frankrijk heeft een wetgeving aangenomen omtrent het strafbaar stellen van het tonen van te dunne modellen met een te lage BMI. (body mass index; deel het gewicht door het kwadraat van je lengte en je krijgt een getal) Ze moeten bij een lengte van 1.75 m minimaal 55 kg. wegen. Je BMI mag nooit (!) onder de 18 uitkomen. Tussen de 18,5 en 24,9 heb je een gezond gewicht (Het Voedingscentrum). Maar hoe zit dat verder bij ons? Ik begreep uit het programma dat modeontwerpers bewust kiezen voor 16 jarigen, die als kapstokjes, zonder borsten en billen, hun kleding showen. Ik schrik soms van de gevaarlijk uitstekende botten, zoals magere heupen, zichtbare bekkens, naalddunne beentjes en vaak wezenloze gezichtjes. De mode bladen werken aan een verkeerd vrouwbeeld mee, door dit te magere beeld als voorbeeld te stellen in hun bladen. Zij kunnen er weinig aan doen zeggen ze, …want het gaat als volgt:

De bladen vechten om een sample van een nieuwe collectie om die te mogen(!) showen. Die samples zijn ieniemienie, dus er wordt gezocht naar bijpassende meisjes. En zo krijgen wij vrouwen–en ik dus ook-  de nieuwste rmode voorgeschoteld. Uit onderzoek bleek dat jonge vrouwen heus appel hand body centimeterwel weten dat deze modefoto’s niet realistisch zijn, maar toch willen ze zo’n figuurtje, het wordt ze immers dagelijks als ideaalbeeld voorgeschoteld. Niet iedere vrouw zal daardoor anorexia krijgen daar is veel meer voor nodig, maar het helpt natuurlijk niet. En nu wij volwassen vrouwen geworden zijn -en misschien kinderen gebaard hebben, of ziektes gehad, hormonen die door ons lichaam raasden (nog?), gezorgd hebben voor wie dan ook,- hebben we ergens in ons achterhoofd nog steeds dat plaatje van zo’n te rank figuurtje en ook wij weten dat het niet realistisch is. Maar toch knaagt er iets… Veel vrouwen zijn onzeker over hun figuur. Een redacteur van het blad Glamour vertelde dat de vrouwen en meisjes die zo dun zijn, ook willen laten zien dat ze beschikken over  ‘zelfbeheersing’. Iets dat in deze maatschappij waar al het eten in grote hoeveelheden te krijgen is,  respect oproept.

Dat is dan wel de verkeerde manier om respect te krijgen. Maar ik ben ook geïndoctrineerd met het beeld van ‘slank is mooi’ en doe ook erg mijn best om maat 38 te houden…En Ik zou alle vrouwen om mij heen graag normaal slank willen zien, dat gun ik ze echt. Maar wat ik weet is, dat de media zoals bijvoorbeeld alle tv programma’s van en over zogenaamde bn ‘ers, ons weliswaar willen doen geloven dat alles maakbaar is, ook ons lijf. Maar dat het gewoonweg voor de meesten van ons niet is weggelegd. Ik zou die BN’ers trouwens wel eens willen spreken wanneer ze zelf wat ouder zijn…. Kortom, ik vind het voor onze dochters (en een enkele te dunne jongen!) en onszelf goed dat er serieus naar het probleem wordt gekeken. Want moeten ook wij naar een wetgeving die het tonen van te dunne modellen strafbaar stelt, of niet?

Het programma suggereerde dat de modebranche het zelf moest oplossen, maar dat zie ik niet gebeuren. Overigens lijkt de waardering voor vrouwen met rondere vormen , zoals ronde billen, in ieder geval groter te worden. (Beyoncé, Kim Kardashian, Jennifer Lopez etc.) Het zou geweldig zijn wanneer we in de bladen normale gezonde slanke vrouwen zien, en dan niet alleen piepjonge! Ik was blij verrast dat de Bijenkorf in het blad Inspiration dit keer zelfs een 50plus model liet zien. Het enige dat ik er verder nog over kwijt wil; zorg goed voor jezelf, wat je ook weegt. Wanneer je jezelf mooi verzorgt qua uiterlijk straal je een zelfbewustzijn uit, waardoor je er stralend bij loopt en iedereen je mooier vindt!

De volgende keer weer even minder serieus; mijn tweede deel van het herfst/winter lookbook 2015/2016. Je kunt je rechtsboven GRATIS abonneren dan blijf je automatisch op de hoogte!