‘MeToo’ discussie nog lang niet voorbij! Ik dacht nergens last van te hebben…

Je kunt geen blad of krant openslaan,0. selfie of er wordt weer een hoofdstuk toegevoegd aan de discussie. Soms denk ik: ‘nee niet weer’, of , ‘die ook al’… Vrouwen hebben het er vaak over. ‘Nee hoor, er is mij nooit iets overkomen’, sprak ik laatst zelfverzekerd… om er direct aan toe te voegen; ‘behalve die ene keer dan, of die keer dat…’. Het begon mij langzamerhand te dagen. Er is mij met regelmaat wel wat overkomen, nooit zo heel erg, maar toch…. Vreemd eigenlijk, dat ik het allemaal zo gewoon vond, dat ik er niet lang bij stil stond.

Het begon onschuldig met een buurjongetje dat me opsloot en wilde voelen en zien hoe ik ‘van onderen’ was. Ik reageerde als 7 jarige verontwaardigd met het feit dat hij toch zeker zelf een zusje had. Gelukkig kwam net zijn vader thuis die me, onwetend, bevrijdde. Daarna een huisarts die mijn pijnlijke buik wilde onderzoeken door mij staande beet te pakken, zijn armen om mij heen te slaan voor mijn buik en prompt de zijne en zijn piemel tegen mijn billen aandrukte. Ik was verbijsterd en durfde niets te zeggen. Veel later is hij veroordeeld, ik was dus niet de enige. Dan, al die mannen die zich jarenlang in de volle tram of bus tegen mij aanschurkten. Eentje durfde ik pas na maanden met een wanhopige, ferme trap, van een naaldhak, uit te schakelen. Ik heb hem niet meer gezien. Verder een collega die mij, net 17, tijdens een vakantiebaantje moest inwerken en zijn hand steeds hoger onder mijn rok liet glijden. Mijn rode hoofd en angstige blikken deed een andere collega ingrijpen. En dan die keer dat ik in de Bijlmer op een avond door zo’n man of zes (?) onverwacht omringd werd en door twee vastgegrepen. Waarop ik stante pede zo ontzettend kwaad werd, wild om mij heen sloeg, en het hard schreeuwend op een lopen zette. Ik weet niet wat er gebeurd zou zijn als ik niet zo hard had kunnen rennen. Daarna liep ik er jarenlang nooit meer rustig over straat. Altijd met gespitste oren, altijd op mijn hoede. Bij een vermoeden van onraad begon ik enthousiast te zwaaien naar een denkbeeldig iemand die op mij wachtte. Ik stapte bovendien nooit meer met een onbekende man in de lift.

Oh ja, die twee collega’s die mij opsloten in het kopieerhok. Het jurkje dat met strikjes sloot zouden zij wel even uittrekken. Ik reageerde van buiten kalm en koel, van binnen was ik doodsbang. Na een aantal benauwde ogenblikken lieten ze me gaan. Ik wist en weet nog steeds niet of het grappig bedoeld was. Een collega op een beursvloer die steeds opdringeriger werd. En valse opmerkingen maakte tegen en over mij, nadat ik hem had afgewezen.  Ik bleef afstandelijk. Maanden later is hij ontslagen, er waren meer akkefietjes. Ook was er nog een arts die zich spontaan als minnaar aanbood, ik deed alsof ik het niet gehoord had. En een zakenrelatie die me tijdens een congres afsnauwde, nadat ik zei niet op zijn avances te willen ingaan:  ‘je bent ook een ijskoude arrogante trut’….  Dat vond ik lachwekkend. Gek, nu ik het op een rijtje zet, ben ik zelf verbaasd. Ik was het kennelijk normaal gaan vinden. Het kwam niet in me op erover te klagen. Het hoorde kennelijk bij het vrouw-zijn. En er zijn natuurlijk ook heel veel leuke, wel respectvolle, lieve mannen.

Eenmaal manager van een eigen onderneming werd het rustiger. Zijn mannen bang voor (zelfverzekerde) vrouwen met macht? Ineens durven ze niets meer. Ook niet een gewone, gezellige, uitnodiging voor een borrel na een belangrijke meeting. Wel, zag ik na een lezing op een evaluatieformulier genoteerd staan: ‘goed verhaal, maar je zal er maar mee getrouwd zijn…’  Ook hoorde ik een afgunstige giftig uitgesproken opmerking van een zakenrelatie,  die me uit jaloezie al eens eerder onderuit wilde halen tijdens een congres: ‘die dure auto is zeker van je man…”  Niks seksueels maar toch onprettig. Ik moet ophouden nu, want er blijven mij meer voorvallen te binnen schieten. Overigens heb ik als manager nooit een smakelijke man ‘in het nauw’ gedreven, het kwam eenvoudig niet in me op.

Complimenten krijgen vind ik nog steeds leuk. Nu ik ouder word, nog leuker… Twee weken terug op een zonnige ochtend, droeg ik een heerlijk zomerjurkje (lengte over de knie), toen er op de parkeerplaats een bestelbusje stopte met een man van een jaar of veertig. ‘Mevrouw’, ik keek op, ‘ ik moet u even zeggen dat u er adembenemend uitziet’. De ‘tone of voice’ was joviaal. Ik was blij met het compliment. Goh, dacht ik, dapper van hem, zich niet te laten afschrikken door een eventuele MeToo discussie.  Ik heb hem hartelijk bedankt en een fijne dag toegewenst. Mannen, die ons een (mooie) vrouw laten voelen, heerlijk, toch? Die zelfde dag kreeg ik in het centrum op straat nog twee complimenten, zowel van een jonge vrouw als een jonge man. Dat jurkje wordt mijn favoriet deze zomer!

Wat ik ook nog kwijt wil.  Ooit had ik collegaatjes -in de reclamewereld, ‘Mad Man’ was er niks bij- die zich heel bewust en strategisch via het bed een machtiger functie probeerden te verwerven, …echt! En had ik geraffineerde vriendinnen die zich avonden lang met etentjes, drankjes en sigaretten, lieten verwennen met de suggestie van meer, om de heren daarna keihard te laten vallen…. Ik vond dat toen al niet kunnen! Deze vrouwen, het zogenaamde zwakke geslacht, oefenden daarbij toch ook een soort van macht uit! Vind je het gek dat mannen er soms ook niks meer van snappen en er vreemde gedragingen op nahouden. Soms vond ik ze oliedom, die mannen, dat ze er zo makkelijk intrapten…

Natuurlijk. Alles wat ons vrouwen in een benarde situatie brengt waarbij macht, kracht, dreiging en/of overmeestering aan te pas komt, kan absoluut niet. Nooit! Ik hoop wel dat we elkaar ergens weer in een normalere man/vrouw verhouding met liefde en complimenten over en weer kunnen vinden. Daarbij moet een beetje flirten kunnen. Kijk maar naar het dierenrijk, hoe moet het anders?

 

nb Volgende week een artikel over lingerie en een simpele oplossing voor die vervelende bh bandjes. Abonneer je gratis rechtsboven en je blijft vanzelf op de hoogte.

3 thoughts on “‘MeToo’ discussie nog lang niet voorbij! Ik dacht nergens last van te hebben…

  1. Elsje

    Wat een geweldig artikel.
    Ik ben niet mooi, lang en toch……
    Denkend terug komen herinneringen met een (lichte) huivering.

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>